O Spektaklu

„Przypowieść o krojeniu cebuli” To opowieść o człowieku, który żyje w deficycie – nie uczuć, lecz informacji. Informacji o tym, jaki ma być. Wychowany w sprzecznych komunikatach: od mężczyzn, którzy sami nie znali drogi, i od kobiet, które próbowały stworzyć obraz męskości, jakiego same potrzebowały. To historia pokolenia mężczyzn wchodzących w dorosłość z wewnętrznym dysonansem i głosem, który wciąż powtarza: „Chłopaki nie płaczą”. Silny, ale wrażliwy. Delikatny, ale stanowczy. Pracowity, ale obecny.
Męski spektakl. Łączy słowo i ruch, tworząc intymny portret współczesnego człowieka szukającego autentyczności – pomiędzy tym, co wypada, a tym, co naprawdę czuje. Tytuł staje się metaforą emocji, które ukrywamy pod codziennością. Bo przy krojeniu cebuli można płakać bez wstydu — pod pretekstem, za zasłoną zapachu, za przyzwoleniem. To właśnie tam, między emocją a ciałem, otwiera się przestrzeń na prawdę.
Koncepcja, reżyseria, choreografia, wykonanie: Radomir Bachar Czas trwania: 40 minut W spektaklu wykorzystano muzykę Marcelego Glenia inspirowaną tradycjami muzyki etnicznej rdzennych kultur Ameryki oraz utwór „A Tired Ghost” (komp. Amos Roddy) za zgodą Raw Fury, wyłącznie na potrzeby tego projektu.

O NAS

Jesteśmy grupą pasjonatów, perfekcjonistów i oddanych miłośników sztuki teatralnej, którzy znaleźli tu swoją przystań. Aleksandra Pasoń i Kinga Dębska postanowiły w 2010 r. zorganizować grupę teatralną dla dorosłych w Miejskim Ośrodku Kultury w Kędzierzynie-Koźlu. Takie właśnie były początki naszego Teatru Ludzi Pracujących. W roku 2013, grupa teatralna postanowiła założyć stowarzyszenie, przestała działać jako sekcja MOK-u. Mimo to wciąż współpracujemy z DK „Chemik” i DK „Lech” - który jest dla nas bardzo ważnym miejscem. Tu się spotykamy, tu gramy, a lechowska scena zna dobrze wszystkie nasze tajemnice, sukcesy i porażki. Teatr Ludzi Pracujących kształtował się przez wiele lat, aktorzy dokształcali się i z czasem grupa stała się ciągle pracującymi nad sobą artystami. Uczestniczyliśmy w warsztatach w m.in. W Zakopanym w Teatrze Witkacego oraz w Łodzi w Teatrze Chorea oraz na wschodzie Polski w Horyńcu. Reprezentujemy różne zawody i środowiska, do zespołu należeli m.in.: lekarz, pracownik księgowości, projektant i specjalista od wszelakich napraw, nauczyciele, księgowi, miłośnicy sportu, menadżerowie. Jednak wszystkich nas łączy wspólna pasja – teatr. Efekt naszej pracy można podziwiać zwykle na deskach „Lecha”, ale Teatr Ludzi Pracujących występował jak dotąd również w Rybniku, Strzelcach Opolskich, Głubczycach, Prudniku, Głogówku, Popielowie, Zdzieszowicach oraz w Gorzanowie w pięknym pohabsburskim pałacu, a podczas festiwali teatralnych w Katowicach, Nysie, Bielsku Podlaskim. Nasz teatr to miejsce, gdzie możemy oderwać się od rzeczywistości, od swoich problemów i pobawić się na scenie, a przy okazji powiedzieć Wam coś ważnego lub coś zupełnie nieistotnego. Ważne żebyśmy się spotykali, bo to właśnie spotkanie jest w teatrze najważniejsze, spotkanie aktora z widzem, spotkanie człowieka z człowiekiem.